Mehmet Beydemir

bir şeyler var

2011-11-07T23:05:00.002+02:00

kırılan kalpler var

onarılmayı beklerken daha da kırılan

kırılan ümitler var,

sonu taşıtır insana...

hor görülen duygular var,

kasırgaları da barındıran.

bir de çaresiz kalmış son cümleler var,

git demek kadar üzücü,

son demek kadar çaresiz....

(ekim ikibinsekiz)

Mehmet Beydemir

Kur’an’ı yaşayan bir neslin inşası için “Kur’an’la Yaşayanlar”

2011-10-15T13:56:00.000+03:00

HAYATIMIZDA BİR çok şey yer edinmiş vaziyette. Kitaplarımız, albümlerimiz, aksesuarlarımız, bilgisayarımız, mobil telefonumuz hayatımızın olmazsa olmazları haline büründü. Onlarsız bir yaşam düşünemez hale getirilerek, çaresizliğe itilmek isteniliyoruz.

Oysa hayatımızın bir parçası hâline getirdiklerimiz yani sahiplendiklerimiz bu kadar alakaya matuf mudurlar? Bizim diye sahiplendiklerimiz için gönlümüzde yer edinmeye gerek var mıdır?

İnsanın dünyaya dair çekişmeler yaşadığı bu dönemde, hazinelerin en güzeli, ahiretimizin kurtarıcısı Kur’an yetişiyor. Ve Kur’an’ın buyurduğu üzere: “Hiç şüphesiz Allah, mü’minlerden -karşılığında onlara mutlaka cenneti vermek üzere- canlarını ve mallarını satın almıştır.” (*1)

İşte Kur’an’a matuf bir neslin inşası için bizlere örnek olan Efendimiz (s.a.v.), sahabeyi güzin, tabiin, islam coğrafyasının parlayan yıldızları yani hikmet ehlinin yaşayışlarından haberdar olmak istemez misin?

Kur’an’a muhatabiyetimizin vasatta olduğu modern dünyada, Kur’an’la alakadar olmamızı, Kur’an’la sağlam bir irtibat kurabilmemizin yol ve yöntemine nasıl varabiliriz? Kur’an’ın inbiğinden süzülen hakikatleri, hayatlarının bir parçası haline getiren Kur’an sevdalıların yaşayışlarına, Kur’an’la muhatabiyetlerine haberdar olmadan mümkün görünmüyor.

Metin Karabaşoğlu’nun Nesil Karakalem Yayınları’ndan çıkan Kur’an’la Yaşayanlar, Kur’an’la yaşayan, Kur’an’la nefes alıp veren İslam büyüklerinin hayatlarını önümüze sunuyor. Bizleri hayatlarıyla ışık tutan bu hasbi ruhların, İslam semasındaki parıltılarını seyretmeye çağırıyor.

Karabaşoğlu, bu mümtaz şahsiyetlerin Kur’an’ı nasıl anladıklarını, ve insanlığa nasıl anlattıklarını ve hayatlarına nasıl tatbik ettiklerinin nüanslarını sunuyor. Rabbimizle direk irtibat kurduğumuz Kur’an, hayatın inşası için rehber olarak dururken, hayatlarını Kur’an ve sünnet üzerine yaşamış mümtaz şahsiyetlerin Kur’an rehberliğindeki hayatlarını gözler önüne seriyor .

Karabaşoğlu’nun Kur’an’la Yaşayanlar adlı eseriyle; Kur’an’la irtibatsız olanlara irtibat kurabilmenin yollarını, Kur’an okumaları gerçekleştiren okuyucularının bu okumalarının verimli bir şekilde sağlayabilmesi ve hayatlarına tatbik edebilmeleri için yaşayan örneklerin izninde gitmemizin gerektiği üzerinde duruyor.

Kimi zaman asr-ı saadette bizleri götürerek Efendimiz (s.a.v)’in Kur’an ahlakından inciler seriyor, kimi zaman da ashabı güzinin Kur’an’ın bir ayeti üzerinde derinlemesine tefekkürünü, kimi zaman da tabiin veyahut hikmet ehlinin Kur’an’la gelen kulluğunun terennümlerine tanık ediyor.

Kur’an’la Yaşayanlar, yaşamlarını Kur’an için feda etmiş fedakar insanların hayatlarından portreler sunuyor. Ve bizleri yaşamın kıyısında duran bu insanların, nasıl iman abidesi hâline geldiklerini ve insanlığın kurtuluşuna nasıl vesile olduklarını kitabın satır aralarında okuyucularına sunuyor.

Kur’an’la yaşayanlar, Kur’an’la yaşlananlardır aynı zamanda. Hayatlarını Kur’an’ı Mûbin’le hayatlandırıp, ömrün son raddesine değin mus’hafaya gözyaşı dökenlerdir.

Karabaşoğlu’nun Kur’an okumalarımızda rehber edineceğimiz bu eseriyle, Kur’an temelli bir hayat için okuyucularına Kur’an okumalarına davet ediyor. Kur’an’ı okuyup geçmeden, ayetler üzerinden başlayıp Kur’an’ın bütününe dair derin bir tefekkür ve sonrasında derin bir tezekküre davet ediyor.

Kur’an’la Yaşayanlar bize Kur’an okumalarında ışık tutacak. Kur’an’ı zaman ve mekana sınırlamadan okuyabilmeyi ve anlamlandırabilmemize olanak sunacak.

*1. Tevbe, 111. ayet

Mehmet Beydemir

http://www.karakalem.net/ 'te yayınlandı.

Medeniyetin Arka Sokakları Üzerine...

2011-10-05T20:39:00.000+03:00

Medeniyetlerin boyut değiştirdiği günümüzde, insanı anlayabilmenin güçleşebildiği zaman dilimlerine tanık oluyoruz. Debdebenin, lüksün egemen olduğu medeniyetler inşa ediyor; insanları o medeniyetin elbisesine sığdırmaya çalışıyoruz. Sığıştırıldığımız elbiselerin desenleri farklı farklı olsa da, zedelenen insanlık kumaşı…

Medeniyetin lüks caddeleri, apartmanları, vitrinleri gözlerimizi boyarken; medeniyetin arka sokaklarındaki insan manzaraları, köhne yapıtlar içimizi kanatıyor. Bu karmakarışıklık karşısında ne yapabileceğimizi, hangi tarafın yanında durmamız gerektiğini hususunda şaşkın haldeyiz.

Modern zamanların dayattığı seküler yaşam, varlığı tanımlamada problemli bir bakış açısı önümüze seriyor. New York’un, Londra’nın, Paris’in, İstanbul’un lüks sokaklarındaki debdebeli yaşamın kıyısında duran insanlar, bu caddelerin arka sokaklarında yaşanan sefaleti, izbe görüntüleri görmezden geliyor.

Zihinlerimizde, kalplerimizde modernitenin kıskacı altında. Hiçbir şeyi göremez haldeyiz. Yanı başımızda olup bitenler vicdanlarımızda makes bulmuyor. Kalplerimiz medeniyetin lüks caddelerindeki vitrinlerine ayarlanmış, gözlerimiz gökdelenlere takılmış bir vaziyette. İnsanlık elbisesini çantamızda taşır vaziyette, modernitenin elbisene bürünmüş bir halde yürüyoruz medeniyetin sokaklarında…

Modern hayatın mengenesinde sıkışan insanlığın bu içler acısı halini, batılı veyahut Turani bir bakışın gölgesi dışında, Kur’anî bir perspektifte, hikmet yüklü cümleler sunan bir kitap kaleme alındı.

Yazar Metin Karabaşoğlu’nun kaleminden Nesil Karakalem Yayınlarından çıkan ‘Medeniyetin Arka Sokakları’ modern hayatın mengenesinde sıkışan insanlığa; medeniyetin arka sokaklarındaki yaşamları hakikatin örgüsünü kurarak biz okuyuculara sunuyor.

Kitapta Karabaşoğlu, medeniyet diye bize sunulanların berisindekileri okumaya, istila edilmiş insanlığın vicdan adasını kurtarmaya çağırıyor. Bize gösterilmek istenenin ışıltısına kapılmadan, medeniyet hegemonyasının arka sokaklarını da temaşa etmemiz gerektiğini üzerinde duruyor.

Karabaşoğlu, kimlik bunalımı yaşayan insanlığa, ‘biz‘ kimiz sorusunu yöneltiyor. Vicdan kamerasından iç okumalar gerçekleştirmek gerektiği, na’büdündeki ‘nun’ sırrınca, ümmet olabilmenin gerekliliğini dikkatlerimize sunuyor. Günümüzde kuvvetin iktidarın göstergesi olarak lanse edildiği dikkatlere çekerken, Hz. Ali (r.a)’nin nasiplendiği kuvvet hakikatine, mazhar olma cehdine sahip olabilmenin nüanslarını sunuyor.

Yazılı ve görsel medyanın sunduğu insan profillerine dikkat çekerken, düşmüş olduğumuz durumun içler acısı hali üzerine düşünmemiz gerektiğini hatırlatıyor.

Karabaşoğlu, insanlığın kategorize edildiği, hakikatin dengesinin hiçe sayıldığı bu çağda, mü’mince duruşun kodlarını da bu kitabın satır aralarında bizlere sunuyor. Karabaşoğlu’nun;‘New York’a teslim olmuş bir akılla Medine’yi tekrar kurmak mümkün değildir’ derken ‘modernitenin kıskacındaki müslüman portresine’ karşı çıkıyor.

Medeniyetin Arka Sokakları, Kur’ani bir bakış açısıyla, ‘bizim’ diye nitelendirdiklerimizin arka planını irdeliyor. Modern zamanda, ubudiyet çizgisinde durabilmenin önemi üzerinde duruyor.

Medeniyetin Arka Sokakları, dumura uğratılmış vicdanların, üstü örtülmüş hakikatlerin yeniden yeşerebilmesi için biz insanlığa yol haritası sunuyor.

Okunası, tefekkür edilesi bir kitabın satır aralarında yolculuk etmek isterseniz, Medeniyetin Arka Sokakları’nda yürüyüşe çıkmaya hazır olun.

Mehmet Beydemir

http://www.karakalem.net/

http://www.tarihvebugun.org/ yayınlandı.

Ama ben tek nüshayım ustam!

2011-04-17T16:24:00.004+03:00

Herşeyin ‘yenisini alırız’ diyenler; Buyrun Oyuncak Tamirhanesi'ne…

Modern zamanlar, bir takım modern dayatmaları da beraberinde getirdi. Bu dayatmalar öyle bir hâl aldık ki; ufak bir ruhsal problemimizde kendimizi psikoloğun veyahut psikiyatristin kapısında bulduk. Toplumumuzu anlayabilmek için sosyologların analizlerine muhtaç hâle geldik. Siyaset mühendislerin, niyet okuyucularının, iktisatçıların fikriyle sosyal hayatımıza yön verdik. Çocuklarımızın yetişmesinde pedagogların eteğine yapışıp medet umduk. Örneklerini çoğaltabileceğimiz bir çok problemin çözüm kapısı olarak ‘uzman’lar aklımıza geldi.

Vahyin sesine, iç sesine kulak tıkayan insanoğlu; geçmişi henüz birkaç asır önce belirlenmiş ’küresel’ dayatmaların tahakkümü altında ezilip duruyor. Oysa Allah’ın eşsiz kanunları, hem yerel bazdaki dayatmalardan hem de küresel bazdaki dayatmalardan bizleri çekip, varoluşumuzun temel gayesine davet ediyor.
İşte bu hengâmede bocalayan insanoğluna dua bâbında bir kitap yetişti. Usta kalem Metin Karabaşoğlu’nun son kitabı ‘Oyuncak Tamirhanesi’; modern yaşamı kıskıvrak eden psikilojizmin dayatmalarına, seküler yaşamın olmazsa olmazlarına bir itiraz, bir yakarış kitabı.

Kitapta; insanın iç sesine, vahyin sesine kulak kesildiği, fıtratın sırrına varıldığı vakit bir çok problemin aşılabileceğine, insanın temel problemin insan-vahiy ilişkisinde kurduğu iletişimsizlikten kaynaklandığına değiniyor. İşte bu kitapta; problemler üreten dünyamızda problemli bireylerin oluşmaması adına, hakikatlerin ince nüanslarla kaleme alındığına tanık olacaksınız.

Psikolojik çözümlemeleri, vahyin sesiyle ve iç sesimizle ele alan yazar; modern psikolojinin dayattığı geçmişe dönük suçlayıcı, yıkıcı tahakkümlere meydan okuyor.

İnsan aklının, çözümleyeceğini sandığı tüm psikolojik ve sosyolojik problemlerin çözümünün, zaten Rabbimizin yaratılışta bize bahşettiği sanat eseri nimetlerde var olduğunu hatırlatan Karabaşoğlu, moder psikolojinin çözüm üreteyim derken sorun üstüne sorun ürettiğini ifade ediyor. Annelik gibi bir doğuştan gelen uzmanlığın, sözde pedagogların altında ezildiğini de eklemeden edemiyor.

Usta kalem kitaba verdiği isimde epey dikkat çekici ‘Oyuncak Tamirhanesi’… Usta kalem kitaptaki bir yazısında, eğer girişimci olsaydım mutlaka bir oyuncak tamirhanesi kurabileceğini dile getiriyor. Çünkü küçük bir çocuğun, kırılan bir oyuncağının ardından söylenen ‘yenisini alırız’ların altında derin kopuşların yaşanabileceğini dile getiriyor. Yazar, böyle bir söylemin aile yaşamında, arkadaş ve dost ilişkilerinde yapıcı değil yıkıcı bir durumun oluşabileceğine eklemeden edemiyor.

Birbirinden güzel yazıların yer aldığı ‘Oyuncak Tamirhanesi’ okunası ve altı çizilesi cümleleri barındırıyor. Metin Karabaşoğlu’nu keşfedemeyen kitap kurtlarına buradan bir çağrımız var. İşte usta kalemden ustaca cümleler… Buyrun!..

Mehmet Beydemir

HaberKültür.Net, Moralhaber. Net, Karakalem.Net'te yayınlandı.

'Modernite’kıskacında...

2011-04-05T18:13:00.000+03:00

Son dönemlerde modernitenin, insanlar üzerindeki tesiri hakkında düşüncelere dalıyorum. Bu konularda kalem oynatmış değerli kalem erbâblarını okuyor, düşüncemdeki yoğunluğu onlarda da hissediyorum.

Modernitenin karşısında durmak veyahut tam aksine yanında durmak. Kanımca dindar-seküler ayrımı burada düğümleniyor. Biri Hakk’ın tarafında Hakk’a kul olmak, diğeri ise bâtılın tarafında bâtıla köle olmak. Keskin bir ayrım yaptığımın farkındayım.

Son zamanlarda modernite üzerine kafa yoruşumun temel bir nedeni de, özellikle bu baş belası durumdan tüm inanlar olarak muzdarip olmamız. Ahirzaman imtihanlarından biri olan modernite, dindar kesimin başına çoraplar örüyor. Sıklıkla gençlerimizi tehdit eden alışveriş ve tüketim hastalığı, artık tüm bireyleri tehdit eder hâle geldi.

Özellikle dindar kesimin giyim ve tüketimindeki değişimler hepimizin dikkatini çekiyor. Marka takıntıları, doyumsuz giyim tercihleri, lüks taşıt merakı, teknolojiyle gereğinden fazla düşkünlük, müzik tarzındaki anormal değişimler, konuşma biçimindeki değişiklikler; velhâsılı bizim değerlerimizle örtüşmeyen bir çok şeyler değişti.

Adına hayat ya da yaşam merkezi verdikleri alışveriş merkezleri, bu değişimlerin bir arada gözlendiği mekanlardır. Her şeyin bulunduğu ama mescitlerden yoksun, sözüm ona yaşam merkezleri.Nasıl bir yaşam merkeziyse? Dikkatimi çeken diğer bir hususta, dindar kesimi temsil ettiklerini iddia eden muhafazakar şirketlerin, sekülerleşmeyle beraber kendilerini bu mekanlarda bulmaları.

Modernite adı altında, bize dayatılan tüm saçmalıklar, en çok çocuklarımızı ve kadınlarımızı etkiliyor. Özellikle çocuklarımız, teknolojiğin tehditleriyle iç içe büyüyor. Dindar kadınlarımız ise, süs eşyalarına, makyaj malzemelerine ve giyime yatırdığı paralarla israf sınırını epey bir zorluyor. Tüm bunları yaparken aynı zamanda, dinin vecibelerine ters düşen hareketlerle günaha itiliyor; hâyâdan yoksun birer madde hâline bürünüyor.

Pekiyi inananlar bu hâle nasıl geldi? Modernitenin kıskacına girme hatasına nasıl itildi? Çılgın tüketimler nasıl kendi değerlerimizi de tüketti? Nasıl bizler sorgusuz sualsiz her gelişmeyi, adına ilerleme diye kabul eder hâle geldik?

Batının teknolojik yenilikleri tabi anlamda ülkemizi de etkiledi. İnsanlarımızın yaşayışlarına, alışkanlıklarına tesir etti. Teknolojik yenilikler müspet kazançlar elde etmemize sebep vermesinin yanında, menfi durumlara da sebebiyet verdi. Bu yıkım öyle bir hâl aldı ki; dindar insan gerici yaftalamasına, seküler insan ilerici/modernist yakıştırmasına itildi.

Bu kangrene dönüşmüş yaranın temel nedeni, batının değerlerini kendi değerlerimizi dikkate almadan kabul edişimizdir. Evet Rabbimiz aklımızı kullanmayı emrediyor, ilmin her sahasında başarılı olmayı da emrediyor. Ama Rabbimiz demiyor ki ; tüketim çılgınlığına itilin, iffet sınırlarını zorlayın, teknolojik israfa kapılın. Denge üzere bir yaşam süremiyoruz.

Görsel, sesli ve yazılı medya aracılığıyla, modernite hayatımıza zorla sokulmaya çalışıldı. Caddelerimiz, sokaklarımız birbirinin aynısı insanlarla doldu. Tek tip düşünen, tek tip giyinen, tek tip yiyen…

Bu hengame de, Bediüzzaman’ın modernite eleştirisine kulak kesilmemiz gerek. Bediüzzaman Risale-i Nur’da modernite üzerine şunları kaydetmiştir: “Garp medeniyeti, semavî dinleri dikkate almadığı için, beşeri hem fakir edip ihtiyaçlarını ziyadeleştirmiş hem de iktisat ve kanaat esasını bozup israf ve hırs ve tamahı çoğaltmış, zulme ve harama yol açmış; su-i istimal ve israfat ile yüz nev’i hastalığın sirayetine ve intişarına da vesile olmuştur. Bu medeniyet, şahısları fakir ve sefih ve ahlaksız etmektedir. İşte bu hikmettendir ki modern insanın saadeti yok olmuştur. Elbette ki böyle istibdad ve sefahat ve zilletle mezc olmuş medeniyete, bedeviyet tercih edilir”. [1]

Bediüzzaman’ın dediği gibi batı medeniyeti ; semavi tüm dinleri hiçe sayarak insanları hem fakir ve zelil bırakıp hem de israfı, hırsın her türlüsünü üretip insanları Hakk’ın yolundan alıkoymuştur. Aynı zamanda bunları yapmakla yetinmeyip, yeni hastalıkların oluşmasına da vesile olmuştur. Günümüz temel sağlık problemlerinden biri olan depresif durumlar modernite kıskacında olan insanların sıklıkla karşılaştığı hastalıklardandır.

Yine Bediüzzaman Şam’da, sayılı ulemalarında bulunduğu Emevi Camii’nde, verdiği hutbede âlem-i İslam’ın düştüğü durumu özetler mahiyette şöyle demiştir:” Eskiden ekser İslâm aç değildi, tereffühe ihtiyar vardı. Şimdi açtır, telezzüze ihtiyar yoktur” [2]

Üstad Bediüzzaman’ın yıllar önce söyledikleri hakikatten gerçekleşmiştir. Hem iktisadi planda, hem de ferdi ve toplumsal planda çökmüş vaziyetteyiz. İnsanlarımızda kanaatsizlik hakim oldu olalı, ne aile saadetinden söz edebiliyoruz, ne de toplumsal uyanışlardan.

Kalemini, yüreğine bandırarak yazdığına inandığım Mustafa Kutlu’nun, modernite eleştirisi de çok manidardır. Mustafa Kutlu moderniteyi şöyle eleştirmiştir: ”Nedir gökdelen! Firavun’dan miras kalan ve Tanrı’ya kafa tutan bir kule mi! Yoksa çağdaş küresel fikriyatın dünyayı istilâ eden zihniyet sembolü mü? Evet, o. Nereye bir gökdelen dikilmişse, orada paganist gücün paradan başka ilâh tanımayan kanunu geçer.” [3]

Biz de İsmet Özel’in dediği gibi : “Modernite benden çaldıklarını geri versin; ben ondan aldıklarımı iâde etmeye hazırım.” Deme gayreti ve şefkinde olabilmeliyiz. Modernitenin bizden çaldıklarını iade etme zamanı geldi de geçiyor. Şimdi bize düşen; kendi içimizdeki dertli sinelere kulak kesilip yeniden, yepyeni uyanışlara yelken açmamız.

Son sözü Üstad Sezai Karakoç söylesin : “İlle de, ‘uyan ey akıl, ey vicdan, ey insanlık!’ diye bağırmak mı gerekmektedir?” [4]

Dipnotlar
[1] Bediüzzaman, Emirdağ Lahikası, Söz Basım Yay., s. 475-478.
[2] Bediüzzaman, Hutbe-i Şamiye, s. 133, Yeni Asya Neşriyat.
[3] Mustafa Kutlu , Huzursuz Bacak, s. 118, Dergâh Yayınları.
[4] Sezai Karakoç, Yüce Diriliş Partisi Basın Bildirisi, İstanbul, 10 Haziran 2010.

Mehmet Beydemir

Hüzün...

2011-01-31T16:51:00.004+02:00

Gecenin hüznünü toplamaktı niyetim.Ve toplayıp bir rüzgar gibi savurmaktı etrafıma.Her dize de yer ayırtmaktı.Her yazının, başlığı yapmaktı.

Gece de topladığım hüzün yağmurlarını düşündüm bir an.Tıpkı nisan yağmurları gibi susamış gönüllere, deniz serinliğini tattırmaya niyet ettim.Olur ki, reddedilirim korkusu yoktu içimde.Reddedilmeyecektim,şartlanmıştım.Çünkü lugatçemde ki,reddedilmeyle başlayan kelimelere kelepçe vurmuştum bir kere...Kelepçelenen kelimelerle işim olamazdı benim..

Tıpkı bir alev gibi yanmalıydı gönüller.Yana yakıla bağırmalıydı insanlar.Hüzne gark olup,gözyaşlarını billurca akıtmalıydı yanaklarından.

Baharı,gece de isimlendirdim....Hüznün kalbe ilk dem vuruşu;ilkbahardı...Son demi ;sonbahardı...İlkbahar,yeni doğmuş bir bebek kadar kutsiydi nazarımda...Sonbaharı ise;zihnimde yer etmiş gidişlerin sahnesiydi.

Ey hüzünler ülkesinin insanları!..

Bilin ki; yürekler hüzün için çarptıkça,nefesler hıçkırıklarınızla arada bir kesildikçe,gözyaşlarınız yalnız ve yalnız son mührün sahibi için akıttıkça, hüzün sizin yüreğinizin bir parçası olacaktır.O, olmadan atamayacaktır.

Ey hüznün sahipleri!

Hüzün; kalbin zümrüt tepelerine ulaşmanın yol haritasıdır...

Mehmet Beydemir

2008

Yüreğimdeki Tarifi İmkansız Dost'a

2011-01-27T22:15:00.001+02:00

Yüreğim ne kasırgalar geçirdi, ne boranlar kopardı dost dediklerinden dostum dediklerinden. Bu yüreğim nicelerini dost bildi, baki Dostu bilmeden, 'O'nu yüreğinin derinliklerinde hissedemeden.

Dilim bunları söylerken, gönlüm tarifi imkânsız haykırışlarda, 'Seni' arayışta.

Dost dedikleri nasıl bir şeydir ki, benim serhad gibi yüreğimi birden sallandırdı. Dosta tutku dedikleri nasıl bir duyguydu ki, gönlüm Hazreti Yusuf (aleyhisselam)'ın kuyuda tutsak olduğu zaman gibi yakarışta, o zaman gibi hüzünlü taki Senin dostluğuna kavuşana kadar. Dosta aşk yüreğimde nasıl bir kordur ki, yüreğimi Mecnun'un yüreğinde yanan ateş gibi kor, o ateş gibi Sana muhtaç kılan.

Peki, neydi insanı bu kadar duygu yoğunluğuna iten, insana şiirler yazdırtan? Ya da nasıl bir duyguydu ki Sana içten seslendiği vakit nemlenen gözleri yaşartan, yüreğimize manevi iklimler saçan?

Bunu nasıl anlatabilirim ki?

Çünkü bu diller lâl oldu. Seni anlatamamaktan, Seni Mecnun'un aradığı gibi arayamamaktan.

Ey yüreğimizdeki tarifi imkânsız Dost!

Sana yöneldim, Sana haykırıyorum. Biliyorum Senin dostluğuna lâyık değilim amma ümitvârım, Dostluğunun limanındayım aç yelkenleri açta dostluğuna geleyim.

N'olur beni dostluğuna kabul et. (Âmin)

Mehmet Beydemir

2007

Dipnot: Yazımı seslendirme görevini üstlenen değerli dost Nurettin Ceylan'a sonsuz teşekkürlerimle...

İnsan ve Gölgesi

2011-01-02T21:05:00.000+02:00

Kainatı okuma eğilimlerimin olduğu bir gündü. Vapurla Haydarpaşa’ya geçip, trenlere el sallayıp, martılara göz kırpıp içime doğru yolculuğa niyetlenmiştim.

Evden çıkıp, evimin biraz aşağısında yer alan durağa yol aldım. Bunaltıcı bir yaz günün tüm rehaveti üzerimdeydi. Beklenen otobüsün, beklenen yolcusu olmak ne kadar zordu. Bir saat müddetince durakta zorunlu oyalanmıştım. Geciken otobüse nihayet binmiş, müzik çalarımda çalan ezgiye kulak verip Eminönü’ne varmıştım.

Eminönü İskelesine vardığımda güneş tam tepedeydi. Sıcaklık had safhada, ahir zaman insanları günlük telaşeleriyle oyalanıyordu. Beni cezbeden martılar, o güne dair arayacağım hakikate işaret edercesine, ses çıkartıyordu.

Vapura yavaş adımlarla binerken; acaba üst kısımlarda yer var mı, endişesi içindeydim. İstanbul’un eşsiz atmosferiyle Haydarpaşa’ya nasıl vardığımızı anlayamadım. İnsanı kucaklayan o eşsiz yapıtın tam önüne vardığımda, kurduğum hayallerle başbaşa kaldım.

Garın yanı başındaki yan yoldan yürüyor, yollara ve yolculuklara vuran insan manzaralarıyla karşı karşıya kalmanın bir hüznü içerisindeydim. Emin adımlarla tren raylarının hoş bir manzarasını veren üst geçidin merdivenlerini adımlıyordum.

Üst geçide vardığımda gözlerim boş vagonlardaydı. Hemen aklıma bu hoş manzarayı anılaştırmak geldi. Çektiğim fotoğrafları gözlemlerken, gölgemin ve birkaç gölgenin silueti belirdi. Bu güzel ahengi de anılaştırmak gerek diye düşündüm. Fotoğraf o kadar güzel çıkmıştı ki, bakmaya doyamıyordum.

Selimiye Kışlası’na doğru yürürken, aklımda hâlâ az önce çektiğim gölge fotoğrafı vardı. Kimi zaman kısalan, kimi zamanda uzanan gölgelerimiz.

Zihnim henüz hakikate uyanmamış gözüküyordu. Güzel geçen o güne dair fotoğraflar gönlüme de bir çağrışım vermemişti. O günün anılarıyla eve geldiğimde, ev halkına ilk gösterdiğim gölge fotoğrafıydı.

O fotoğrafı tam bir sene boyunca tüm dostlarıma gösteriyor, gölgenin o güzel siluetine herkesi konuk ediyordum.

Bir gün, hastane koridorlarında, kitap okumaları gerçekleştirdiğim bir vakitte, hakikat yüzüme çarptı. Kitapta insanın başkaldırısından söz ediyordu. Alıntıladığı ayetlerle, insanı vahyin penceresinden içimize doğru gözleyişlere konuk ediyordu.

Ve bir ayet, içimin sahilinde onulmaz dalgalar vurdurdu.

"Göklerde ve yerde kim varsa, hattâ sabah akşam onların gölgeleri de ister istemez Allah'a secde eder." (Rad, 15)

Dalgaların hoş musikisiyle kendimi kıssalarda buldum. Hani Firavun’ un, Nemrut’un kıssaları…

İnsan ve gölgesi…

Birisi küfür tuzağında başı eğilmeyen, diğeri ise ister istemez secdeye eğilen gölge...

Boşuna dememişti Râb; yerlerde ve göklerde herkes ve her bir şeyin tesbihini, secdesini.

Cismin ve gölgen eğiliverdiyse Rabbin huzurunda, ruhun hiç olmadığı kadar tırmanışlarda.

Ey ins, bil sana biçilen huzuru!

Düşünüyordum da, secdeye eğilmedim diye böbürlenen ahmak ruhları.

Düşünüyorum da, ben ben deyip kendinde kaybolanları.

İnsan ve gölgesi.

İnce çizgidir sen ve gölgen. İnce bir çizgidir ruhunun şahlanışı.

Bir fotoğraf karesinin, hatırıma getiren hatırına şükür…

İnsan ve gölgesi…

Ve şair seslenir gölgeye : ’ Suların karardığı bir çağda birtakım günah yüklü / gemiler harekete hazırdı - iyice biliyorum / gölgeler vardı - kalın tasmaları vardı gölgelerin ‘( Erdem Beyazıt)

İçimiz bir menzildir. Trenler geçer içimizden. Yol bulur, yolcusuna…

Yolda olan bilir, gizi gizemi. Bilir, hakikatin yüzümüze vurduğu pırıltısını. Bilir, isminin üstünün değil altının çizildiği secde anını. Bilir, gölgenin uzayıp kısalmasındaki hikmeti…

Şimdi düşünelim insan ve gölgesini…

Mehmet Beydemir

20 Aralık 2010

Wikileaks’ın Hatırlattığı Hakikat

2010-12-10T09:39:00.002+02:00

Yeryüzünde söylenen hiçbir söz çöplüğe atılmaz. Mutlak surette söylediğimiz her söz, varlık âleminde duyulur, karşılığını da bulur. Ve yeryüzünde saklı kalan hiçbir giz yoktur. Sır olup, kâdem basamamıştır. Şair boşuna dememiştir : ’ ne yapsalar boş göklerden gelen bir karar vardır.’*

Rabbimiz Taha suresi 7. ayetinde şöyle buyuruyor: ‘ Eğer sen, sözü açıktan söylersen, bilesin ki O, gizliyi de, gizlinin gizlisini de bilir.’

Gizli saklı kalmış hiçbir şeyin olamayacağını bizlere buyuran Rabbimiz, dikkatli bir seyir halinde olmamızı öğütlüyor. Söylenenlerin, gizlenenlerin unutulmuşluğa itilmediğini; duyulduğunu , hiç mi hiç unutulmadığını haber veriyor.

Varlık sahnesinde bize düşen, Rabbimizin her ânımızdan haberdar olduğunu bilerek hareket etmektir. Meselâ; yaptığımız gıybetlerin, iftiraların, boş sözlerin, en ufak sırların varlık sahnesinde geçici olduğunu mu sanıyoruz?

Son günlerde Wikileaks adlı bir internet sitesinin kamuoyunu meşguliyeti, bir bilinmişlik havasından ötürüdür. ‘Ey dünyalılar, siz uyuyun ben sizin politik tüm sırlarınızdan haberdarım.’ Diyen bir oluşumun, dünyaya meydan okumasıyla karşı karşıyayız. İftiralar, gıybetlerle örülü bir bilinmişlik…

Pekiyi Wikileaks’ın sırları havada mı kalıyor?

Elbette hayır. Çünkü Rabbimiz gizlinin gizlisini de bilir.

Bu durum karşısında biz mü’minlere düşen, hadiseler ne kadar şiddetli cereyan ederse etsin, ayıbımızı ya da ayıp olmayan yanlarımızı ifşâ edenler karşısında, şuur sahibi olmalıyız. Çünkü mü’min demek farkındalığın farkına varmış demektir.

Gizlinin gizlisini bilen Rabbimiz varken, boşunadır tüm örtüşlerimiz. Kul ifşâ etse ne olur, asıl Wikileaks’ın bile bilmediği gizimizin, hesap günü Rabbimiz tarafından ifşâ edileceğini nazara alarak hareket etmek gerek.

Mehmet Beydemir

Kurban boynumuzun borcunu ödemektir...

2010-11-16T17:02:00.004+02:00

- Cemil Tokpınar ile Kurban Bayramı üzerine konuştuk…

Kurban size neyi çağrıştırır, kurbanın sizdeki anlamı nedir?

Kurban, Rabbimizin celâl tecellisine mazhardır. Öyle bir Zat-ı Zülcelâl ki, canlar Ona fedadır, öyle bir Hayy-ı Kayyum ki, nice hayatlar Onun emriyle kurban edilir. Hayvanlar boğazlanırken celâl tecelli eder, ama bunlar muhtaçlara dağıtılırken cemal tezahür eder. Bu bakımdan kurban, infaktır, paylaşmaktır. Kurban aynı zamanda İbrahim (as) yönüyle emre inkıyat, feragat ve itaat; İsmail (as) cihetiyle de tevekkül, teslimiyet ve sabır dersi verir.

Bayram nasıl yaşanmalı, siz bayramı nasıl bayram edersiniz?

Bayram kelime anlamıyla huzur, zevk ve neşenin zirveleştiğini anlatır. Ancak gerçek bayram, kardeşlerimizin dertleriyle dertlenir, sıkıntılarına çözüm ararsak yaşanır. Bu bakımdan bayramlar, gücümüzün yettiğince ümmetin dertlerine derman olma gayretiyle geçirilmelidir. Bilhassa yurt içi ve yurt dışındaki kurban kesim ve dağıtım faaliyetlerine katılmak, bayramı değerlendirmek için güzel bir fırsattır. Bayramda tatile çıkanların tavrını ise ben anlamakta zorlanıyorum.

Kurban bayramıyla ilgili bir hatıranızı bizimle paylaşır mısınız?

Evliliğimin ilk yıllarıydı. Maddî sıkıntılarımın fazla olduğu zamanlarda bile kurban kesmeyi ihmal etmiyordum. Bir keresinde çok sıkıntım olduğu için, “Nasıl olsa farz değil, bu sene kurban kesmeyeyim” dedim. Her yıl olduğu gibi kurban bayramında yine ailece memleketimize gittik. Kurban kesen akrabalarım biz kesemediğimiz için bize de et verdiler. Yardım olarak verilen etler o kadar çoktu ki, “Kurban kestiğimiz zaman da ancak bu kadar etimiz oluyordu” deme gafletinde bulundum. Tabiî ki tokadını yemekte gecikmedim. İstanbul’a dönüşte etlerimizi paket yapıp naylon bir torbayla otobüsün bagajına koymuştuk. Evimize geldiğimizde torbayı açtık. Aman Allah’ım, bir de ne görelim… Salça, çocuk ayakkabısı gibi basit eşyalar. Meğer aynı tipte çok torba olduğundan başka birisi kendisinin sanarak bizim et torbasını almış. Biz de Rabbimizin bize verdiği mesajı öğrenmiş olduk. Demek ki mümkün oldukça kurban kesmek ve paylaşmak, boynumuzun borcu olmalı.

Mehmet Beydemir

HaberKültür.Net, Yeni Dünya Dergisi Kasım 2010 sayısı

Ey Rabbim sana sığınıyoruz !

2010-11-09T11:49:00.000+02:00

Hayat bize imtihanlarla yaşamayı öğretti. Binbir musibetin sebepsiz olamayacağını,her sıkıntının sonucunda ferahın olduğunu da öğretti.

Bunları bilmemize rağmen yeise kapılıyoruz. Karanlıklar,olumsuz düşünceler ardı ardına diziliyor. Ve an geliyor; hem kendi ruhumuzu tarumar ediyor hem de çevremizdekileri. Sabırlı olmayı kolayca söylüyor, zorla icra ediyoruz.

Bu tip hadiselerle sıklıkla uğraşanlardan biriyim. Bildiğimi şeyleri icra etme noktasında eksikliklerim mevcut. Oysa, zinde ilimle bunları atlatabilmek kolayken, neden bu işler uzuyor ?

Aslında cevabı çok basit. Kendimize güvenmekten, fiiliyattan sonra tevekkülsüzlükten kaynaklanıyor.

Rabbimiz bir ayeti kerimesinde şöyle buyuruyor: Ve sen yine denendiğinde,ve yine kalbin daraldığında ,ve yine bütün kapılar yüzüne kapandığında, ve yine ne yapman gerektiğini bilemediğinde. Uzun uzun düşün ve hatırla yaratanını! Allah kuluna kâfi değil mi? (Zümer/36)

Rabbimiz sadrımıza şifa oluyor. İmtihana tabi tutulduğun vakitte; boşuna arayışa girmemizi, derdi verdiği gibi şifasını da varlığın eczanesinde sunuyor. İşte bu eczane duadır. Allah kuluna kâfidir. Yeter ki sen, fiiliyattan sonra tevekkül et. Dua kapısına koş.

Bediüzzaman Risale-i Nur'da şöyle der : İman insanı insan eder. Belki insanı sultan eder. Öyle ise, insanın vazife-i asliyesi, iman ve duadır.(Yirmiüçüncü Söz ) Üstadın dediği gibi vazife-i asliyemiz, iman ve dua ise, ne gerek var farklı kapılara koşmaya. İman et ve dua üzre ol.

Yine Rabbimiz bir ayeti kerimesinde şöyle buyuruyor: Musa dedi ki; ey kavmim ! Eğer Allah'a inandıysanız ve O'na teslim olduysanız sadece O'na güvenip dayanın.(Yunus/84)

Şüphesiz ki Allah kendisine dayanan kuluna kâfidir. O'na ulaşanlar bahtiyardır. Öyleyse ey nefsim ve ey nefisler ! Yeise kapılmanın ne alemi var. O'na güvenelim ve O'na dayanalım. Kulun kuldan medet umması şirk değil midir ki?

Mehmet Beydemir

Kırık Kanatlı Aşık

2010-11-06T11:50:00.001+02:00

Kara sevdaya mı düştün?
Salıncak kurarken çatı katlarında
Ellerin bir vahaya mı uzandı?
Susuz aşklar sokağında
Sen fikrin ince dallarında öten
Nâkıs kuşum
Uçma kanadı kırıktır her aşığın

Mehmet Beydemir

Ya selâm

2010-11-01T13:06:00.000+02:00

Camiiye doğru ilerliyordum.Sıkılgandım, biraz da huysuzluğum üstümdeydi.Yağmur yağıyordu ama şemsiyem olmasına rağmen açmıyordum.Yağmur beni yumaşıtır diye düşündüm.Tam hızlı adımlarla camiiye ilerliyordum ki, bastonla kolumdan çekildim.Hayret verici bir edayla :
-Ne yapıyorsunuz diye sesimi yükselterek konuştum.
Yaşlı amcaysa:
-Ya selâm...
Başımı eğdim, öfkemi eğdim, konuşamadan camiiye girdim.
Doğru ya, ya selâm..

Mehmet Beydemir

Kader

2010-10-30T22:39:00.000+03:00

`Kaderine razı ol.Gör bak strest neyim kalmaz` dedi yaşlı bir teyze.Ve dinledim soluksuzca atan nefsimi.Haykırarak razı ol, razı ol dedim

Mehmet Beydemir

Hayalle meyal...

2010-10-04T12:32:00.001+03:00

Asılı duran her yağmur damlasına koşuyorum...
Ben böyle hayaller kurarım anne!..Okşanası,umutlanası hayaller...

-Mehmet Beydemir

Referandum üzerine siyasi mülahazalar.

2010-09-12T18:38:00.001+03:00

Modernite üzerine kafa yorduğum bugünlerde,siyasi mülahazalar konusunda derin çekişmelere de giriştim.

Özellikle referandum konusunda, büyük bir yanılgının yaşandığını düşünüyorum.Referandumun güven oylaması olduğunu söyleyenlere,size gülüyorumdan öte bir şey diyemiyorum.Bugünün ardında, referandumun ne kadar gerekli olduğu konusunda, milletimizce kanaat getirilecektir.

Temsili demokrasinin, bizi ne kadar temsil ettiği artık açıkça ortada .Bir taraftan, halkın tercihi ayan beyanken,hayır diyen seçilmişler; diğer yandan statükocu seçkinler.Tunceli’de af naraları atıp, Ankara’da yok öyle bir şey diyen, referandumu aşure sanıp kayısı,fındık arayan,başörtüsü ben çözerim diyen ve başı açmakla çözüm üreten genel başkanlar.Üstad Bediüzzaman’ın siyasetten, neden bu kadar beri kaldığını anlayabiliyorum.Ah siyaset topuzu !..

Referandumun sonuçları açıklandıktan sonra, Türkiye’de çoğu şey artık rayına oturacağını, demokrasi hamlelerinin daha da artacağını umuyorum.Artık sivil,demokratik,özgürlükçü bir anayasanın en kısa bir zamanda oluşturulması gerektiğini, kimsenin dillendirmesine gerek yok.Apaçık her şey ortada.

Başörtüsü konusunda, çözüm üreteceğim vaadinde bulunanlarda,ne kadar samimi olduklarını bir an önce göstermelidirler.Bu millet vaadin her türlüsüne karnı tok.

Siyasiler oy kaygılarını geri planda tutup, müreffeh yarınlar adına kaygılanmaları gerekiyor.Demagoji ustaları, siyaset mühendisleri, toplum bilimciler sizlere söylüyorum: Artık televizyon kanalları gezdiğiniz kadar, biraz da ülkenizi gezip milletin sözcüleri olun!..

Ve ey milletim uyan!..

Hakkınızı aramaktan, sesinizi yükseltmekten korkmayın.Unutmayın ki, siz siyasilere değil, siyasiler size muhtaç.Yarınlarınızı siz belirleyin.Kapalı kapılar ardında menfaatperestlerin eline bırakmayın.

Referandum hepimize hayırlar getirsin!..

Mehmet Beydemir

12 Eylül 2010,18:00

cân

2010-08-23T15:57:00.001+03:00

fazla uyuma dedi cân!..

neden diye sordum?

ya gelmezsem bir daha...

Mehmet Beydemir

26 Temmuz 2010,13:00

ya âşk !..

2010-08-23T14:37:00.000+03:00

durul kalbim

âşk üzre

kurul dergâha

zikreyle

ya hâyy!

tesbihe diz yanılgılarını

soluklan varlık pınarında

dinlen vâhyin parıltılı semâsında

ya hâyy!

bürün ey kalbim!

tesettür aynasında

duânın kanatlarında

âminlere boyan

âşığın gönlünde konaklan

ya hâyy!

semâverde pişsin gönlün

bardaklarda sunulsun sadâkatin

âteşe sürünsün cismin

kül gibi güllensin rûhun

ya hâyy!

ya âşk!

Mehmet Beydemir

25 Temmuz 2010,18:00

farklı mekânda farklı dizeler

2010-08-23T14:22:00.000+03:00

***1

o an tene değdi değeli
ansızlar anında kayboldu

***2

düşünsene düşlediklerimi
hissettiklerimi
bir düşle düşün

***

Not: 1:Hastane koridorlarında kağıda düştü...

2:Yalnızlığın hüküm sürdüğü bir gece vakti gönlüme düştü...

Mehmet Beydemir

Sebeb !..

2010-08-23T13:17:00.000+03:00

Ben o kutsî nefesin üflediği kamışım;

Ses onun,ben imzamı atmışım,atmamışım;

Necip Fazıl

Bu dizeyle sayfalar dolusu bir tefekküre namzet oldum.Yazımın öncesinde alıntıladığım bu dize; bezginleşmiş ruhuma bir dinginlik,kalemi tekrar elime almama sebep,tefekkür atlasında seyahat etmeme de vesile olmuştur.

Yıllarca yüreğimden ve aynı zamanda dilimden düşürmediğim:Her şeyin bir sebebi,her sebebinde bir Yaradanı vardır.Hikmetli sözü bu dizeyle,tekrar ve tekrar ruhuma yepyeni hikmetler serpiştirdi.Bundan sebep yeryüzündeki hikmetleri adetince, Rabbime hamdû senalar olsun.(Âmin.)

Hani çoğu zaman bir şeyi yaparken:Ben yaptım deriz ya,ya da bir güzel eser icra eden birine:Falan kişinin imzasıyla çıktı deriz ya.Kısacası kimliği/mizi ortaya koymaktan pek hoşlanıyoruz.Günlük yaşantımızda sebepleri göz ardı edip,kendimize bağlamada epey maharetliyiz.

Oysa bizim bizde tasarrufumuz ne ölçüdedir?..İşte bu soruya hakikatli cevap bulma telaşındayım.

Neyi, ne kadarını biz yapıyoruz?..

Bir büyüğümüzün doğum ve ölümle ilgili tespiti bu sorulara cevap bulmamızda kanaatimce ölçü durumundadır.Muhteremin tabiriyle: doğum, aldığımız ilk nefes;ölüm verdiğimiz son nefes...

Bu hikmetli sözlerin ardından şu soruyu sormak gerek :iki nefes arası yaşantımızda bir şeye sahiplenmekte nedir?..

Hayat kısa ama ahiret sonsuz.

Ölüm var ama ebedde var işin ucunda.

Benim diyebildiklerim,ne vakte kadar benim?..

Şu yazdığım satırlar,altına imzamı düşürdüğüm şiirler ben diye sığdırdıklarımın ne kadarını dolduruyor ?..

Sermayemizi yanlış yerlerde arıyor

Asıl sermayemizi itip kakıyor,lüzumsuz telaşlar peşindeyiz.

Sebepleri göz ardı ediyoruz.

Sezai Karakoç ne güzel demiş:'Sırların sırrına ermek için sende anahtar vardır.'

Öyleyse SEBEB'i bulmak için anahtar aramaya ne hacet!..

Vesselâm!..

Mehmet Beydemir

12 Ağustos 2010, 12:00

duyun !..

2010-08-23T13:10:00.000+03:00

bir
iki
üç !
duyun kalpleri öldürdüler !
ne acınası,ne de acıyası haldeyiz
her yanda ihtiras afişleri
her yanda kara propaganda
duyun gözler görmez oldu !
yanı başımızda vuruldu duygular
kaldırımlara serildi tüm yanılsamalar
duyun bir şeyler oluyor !
birileri bir mazlumun boğazına sarılmış
birileri naralar atıyor
gökler lanet okuyor zalime
nerdesin ey ebabil ?
kızgın taşlar nerde ?
biraz dikkat kesilin
duyun !
hâlâ duymayacak mısınız ?

Mehmet Beydemir

16 Ağustos 2010, 17:45

Susarsam kelimeler küsmez mi sanırsın?

2010-05-03T16:14:00.001+03:00

Yüreğim daralıyor!.. Ne kalbime hükmedebiliyorum ne de aklıma!

Kelimelerle savaşa girişiyorum, pişman olacağım cümleler kurmamak adına...

Sığ çekişmelerin,yalanların, ihtirasların tarafı olmamak adına hislerimi zarflıyor ve mühürlüyorum...

Ve şiirle uyanıyorum yeniden. Yepyeni bir diriliş sunuyor bu şiir yüreğime:

Nereye gitsem hep apartmanlar çıkıyor önüme
Alıp başımı duvarlara çarpıyor bu yollar
Gidip gelmelerim bu dar sokaklarda
İnsanların koşup dolduğu bu dar yapılarda
Bir kısır döngüye girmek için bütün çabalar
Biz bunun için mi geldik.

[1]

Her şeye sorgusuzca evet demek adına mı geldik?

Ya hayırsa söylediklerim yine de susmalı mıyım?

Kaybolup gidiyorsam bu kısır döngüde,yine de susmalı mıyım?

Ben susarsam; kelimeler küsmez mi sanırsın?

[1] Erdem Bayazıt, Karanlık Duvarlar

Mehmet Beydemir

Sen üzülme!..

2010-04-14T10:51:00.001+03:00

kaldırımlarda sırtüstü yatan çocuk!

bedenin donuk,

karnın aç,

dilin söz söylemeyecek kadar kuru,

biliyorum!

ama sen üzülme!

senin ruhun sıcak,

gönlün sevgiyle dolu,

gözlerin hatipleri kıskandıracak kadar

anlam yüklü.

sen üzülme ki,

şairan yüreklere üzülmeler kalsın.

Mehmet Beydemir

Adımı bilen var mı?..

2010-03-25T19:27:00.001+02:00

adımı henüz ezberleyemedim

yıkık virandır zihnim

bu yüzden adımı ezberleyemedim bu varoşta

adım umut olsa

umutlanır mıyım?..

kim bilir...

Mehmet Beydemir

25 Mart 2010

Satır arası..

2009-11-21T18:25:00.001+02:00

Edeple yazılmış bir şiir de ne yok ki? Herşeyi barındırır.Bazan görünür güzellikler taşır bağrındabazan saklı bir cevher taşır ve öteler visal eder sizi.

Satır arasında yaşanır işte olağanca aşklarolağanca tutkular.Nasıl mı dersiniz? Hele bir kaptırı verin kendinizi sizi sahiline tutsak eder.Aşkın kentine yoldaş eder..

Satır arası bu...İçinde ne sevdalar barındırır bir bilseniz? Sevda tatmamış sinelere korlar düşürür.Ne vahalara yelken açtırır sizi...

Sırlar barındırır.Öyle sırlar ki; bir dağın eteğine tutsak bir şehre vurgun eder sizi.Kimi zaman sizi çağlar ötesine götürür bu sır...kimi zaman da gelecekten muştular kondurur pak gönlünüze...

Satır arası bu...gönüllerinde ki sevda yelini ötelere visal edenlerin kenti.Susamış gönüllerin su pınarı...

Satır arasında yolculuğa ne dersiniz?

Şimdi alın elinize bir şiiri ve dalın satır arasına...

Korkmayın refakatçiniz gökyüzünde dolaşan binlerce meleklerden biri...

Mehmet Beydemir

bir yanım hep sessiz

2009-11-15T14:20:00.002+02:00

sessizim ey sesliler!..

çünkü sesliyken,kimsesiz

sessizken kimseyim

bir yanım hep sessiz kalacak...

Mehmet Beydemir

Kaçıyorum buralardan!..

2009-11-07T22:28:00.003+02:00

Haydarpaşa Garı'nda bekleyen birkaç yolcuyu gözlemliyorum.Gidiyorlar,neleri bıraktıklarını bile bile...Gittikleri şehrin hasretliğini,içten içe duya duya…

Hiç düşünmemiştim kaçmak isterken bu şehirden, yanımda neyi götüreceğimi.Benliğimi mi götüreceğim,hüzünlerimi mi,acısını derinden hissettiğim duygu yüklü cümlelerimi mi bilemiyorum.

Kaçmak ne kadar zordur bir bilseniz.Hele nereye gideceğini bilmeden.Şehirler birbirine benzemişse eğer zordur seçim yapmak.Kaçmak ama nereye...

Hiç hazırlıksızsanız kaçmaya,kaçışlar zordur her zaman.Önce duygular hazır edilir kaçmak için.Hazırlıklı olunduğu an gitmeler mevsimine yolculuk başlar.

Birden bire ben gidiyorum da diyemezsiniz bu şehirden giderken.Hazırlıklı olmalısınız.Hem de kaçışlarımız kaçmaya denk vuruncaya kadar.

Ya giderken unutup gidebilir misiniz yanı başınızdakileri?Onları terk edip,kendi yalnızlıklarına bırakabilir misiniz?Bırakmak zor bilirim;dostlarınızı,kardeşlerinizi,hatta şehrinizi bırakmakta zordur.

Çünkü her gidişler de insan bıraktığı gibi bırakamıyor yaşadıklarını...Nereye giderse gitsin,yepyeni dostluklar edinirse edinsin.Kaçışlarında bıraktıkları; her zaman gönlünün saraylarında var olmaya devam edecektir.

İnsanız , yaratılmışların en üstünü.Hatalar mevsiminde yoğrula yoğrula,buluruz aslolanı...Kaçarken de,kaçmaları terk ederken de hep bu yolda bilmeden yürürüz.Tabiatımız bu...

Şimdi daha iyi anlıyorum her kaçışın altındaki derin sırrı.Dem vurduğumuz her şehirde üstümüze sinenlerin,aslında bu sırrın bir gereği olduğunu.

Kaçışların zor kılan birtakım şeyler vardır.Kaçarken; uğurlanamamanın hüznü, buğulu camlardan el sallayamamanın derin acısını…

Kaçma mevsimindeyim.Kaçarken de,kaçırılırken de derin üzüntülere gebeyim.Geridekilere bir vesselam bırakıyorum.

Toplan cümlelerim kaçıyoruz buralardan!..

Mehmet Beydemir

Filbahar Dergisi 7.sayısında yayınlanmıştır..

Ateş-i aşk...

2009-11-06T13:53:00.003+02:00

Aklan yüreğim bir aşkın vaveylasında...Bir pervane gibi at kendini aşk ateşine...Ve aşka dair diz cümleciklerini...

Satır satır kır tahammülsüzlüklerini.Koy elini başına ve düşün...Aşk neydi,şimdi ne?...

Bir bohça yap kendine.Hammaddesi şiir olsun.Ruhu aşk olsun...Ve sarmala tüm benliğini.Örtülsün tüm yanılgılar...

Kalemine hüküm sür.Dizmesin,delicesine matemlerini...Ona layık değil matemler,hükmünü sürme vakti aşkındır...Ve ey kalemim aşkı sadece kağıda değil,yüreğine yazma vaktidir...

Bir pırlantadır sana sunulanlar ey yüreğim…Aşkın hatırınadır,varlığın…Sana sunulanların sebepsiz sanma…Her şey aşk içindir…

.Solgun bir resmin arasında bulamasın aşkı yüreğim…Bir sokak ortasında vurulmadı ki aşık; vakt-i seherdeydi bil yüreğim…

Ateş neydi?..Ateşe kendini atan kim?..Sanma ki, ateş ile ateşe atılan farklı…Hepsi bir...Hepsi bir…

Mehmet Beydemir

Dareyn Dergisi 17.sayısında yayınlanmıştır...

Anlaşılamamak...

2009-09-15T21:05:00.003+03:00

-Bir feryat denemesi...

Derdini anlatamamak bir sancıdır yürekte. Bitmeyen bir hüznün yağmurlarını boşaltır. Susmakta zordur anlaşılamayan için ,konuşmakta...

Anlaşılamayanın yüreği bitevidir aynı zamanda. Kalbinin ritimleri aksamalarda...

Hani mümkün olsa, seni anlamayanı yüreğinin derinliklerinde seyahate çıkaracaksın. Neden anlamadınları, kalbin hâl diliyle aktaracak...

Ama bu imkansızdır bilirim. Bundan sebeptir anlaşılamamanın verdiği ızdırabı denize kusuyorum...

Sahil boyu bir hüzün sarsa da bedenimi; beni anlamayanlara, anlamak istemeyenlere suyun sadakatini haykırmak istiyorum...

Ve bir an düşünmek istiyorum yüzyıllar öncesini... Hani Sevgili'nin anlaşılamayaşından sonraki sözlerini...

Anlaşılamamanın zorluğunu bu denli yaşayan kim vardır ki?.. Anlaşılamamanın keskinliğini bu denli yaşayan hangi gönüldür?..

Samimi olmalıyım Sevgili gibi anlaşılamamanın ızdırabı yaşamadım. O'nun gibi yüreğim hüzne gark olmadı. Gözyaşlarım onun gibi kan damıtmadı...

Ah ne denlidir anlaşılamamak bir bilseniz!..

Tende, kafeste ızdıraptır anlaşılamayan için... Ve bu ızdırap sonsuzluğadır....

Gayemizdir ki,anlaşılan kalplerde demir atmak. Olurda, bir gün anlaşılamazsak eğer Sevgili'nin semtinde,aynı hissiyatın rengine bürünmektir dileğimiz...

Mehmet Beydemir

Aşkı solukluyorum...

2009-08-09T20:13:00.003+03:00

Aşkı solukluyorum bu nemli havalarda. Elimde ne varsa saçıyorum bir sahil kuytusunda. Aşkı solukluyorum sadece....

Yalnızım derdim ya bir zamanlar, heyhât yanılmışım!.. Yanlız değil bu gönlüm bilememişim. Aşkı solukluyorum ya ben, yanlızlık benden yana değil!

Gökler ey gökler! Ulaşamadığım, tutunamadığım gökler. Yalnız kararını ruhumda hissettiğim gökler. Solukluyorum tüm ihtişamınla seni. Seni sen yapan ne varsa alıyorum. Mayanı solukluyorum. Aşkı solukluyorum...

Ey denizler! Mavisini solukladığım denizler. Ummanlığına hayretler dizdiğim. Al beni ummanlığına desem, alır mısın ey denizler? Derbeder ruhumu sana seranat etsem,kabul eder misin ey denizler? Mavine tutkun bu yüreğimle seni solukluyorum. Aşkı solukluyorum...

Saatim çark etti yine. Hüzün, hüzzam bir aşk oldu bana. Kalem mürekkem soluklarken, aşkı soluklayıverdi. Ah seni soluklamak bir lütuftur ey aşk!.. Aşkı soluklamak,aşkla uyanmaktır...

Mehmet Beydemir

08 Temmuz 2009

Pişmanım, dönmemecesine...

2009-03-16T14:44:00.001+02:00

Hataların ardından hikmetli nazarla bakabilmektir pişmanlık…Ah’ların ruha kement olduğu, gözyaşın okyanusa vurduğu demin adıdır pişmanlık.

Özün öznelliğini yitirip,kişiselliğin damarlarından akıtıp, ben’lerin sen’lere aktığı limandır pişmanlık.

Yakarış varsa eğer kulda; bilirim ki hatanın dönmemecesine yemin olduğu an çatmıştır. ’Hatalıydım,yapmamalıydım, ve dönmemecesine yeminler diliyorum’ demenin gönül dilidir pişmanlık.

Zaman pişman olmaya dem vurmuşsa, gönül farklılaşır hiç olmadığı kadar. Kirler boşalır, yerine rahmetler sığınağını bulur ardınca. Rahmet bu, hele bir ins pişman olunca katlarınca yağmaz mı? Rahmetin habercidir pişmanlık.

Bahar gelince ruha; hata tohumları sökülür büyük sırla. Yerine güzelliğin tohumları saçılır ve yepyeni bir sırrı daha temaşa edilir. ’Bahar geldi.’,’Bahar geldi.’ nakaratlarıyla örülü bir ilahi okunur meleklerin dilinden. Bir bahar şarkısının güftesidir pişmanlık.

Ölümün sancısı hala bedenimdeyken, ve ben o sancıyı ruhuma üflerken pişmanlıklarımı duyuyorum. Henüz duyabilme yeteneğimi ehli dünyaya bırakmadan, pişmanlığa dair kurduğum cümleleri birde vicdanımda seslendirmektir niyetim.

Pişmanım, dönmemecesine...

Mehmet Beydemir

Yoksulluk içimizde!..

2008-10-23T12:59:00.002+03:00

Yoksulluk!

Bu cümleyi ya bir kitabın en güzel bölmelerinde, ya bir şiirin en can alıcı dizelerinde duymuş olmalısınız! Belki de onu belli kalıplarla sınırlandırmış, belki maddi değerlerle belirgin kılmışsınızdır.

Sokakta geçen yaşlı bir adamın giysilerinden ötürü, ona yoksul demişsinizdir. Ya da maddi imkansızlıklar içerisinde olan bir ailenin bayat ekmeği, bayat yemeği olmuş yoksulluk...

Yukarıda dilimin döndüğü nispette sizlere aktarmaya çalıştığım tüm durumlarda, ya da adına 'hayat standartlarının çok çok altında' diye tarif edişimiz midir yoksulluk?

Böyle öğrettiler bize yoksulluğu. Yok yok böyle öğrenmeye çalıştık biz yoksulluğu.. Neden elimizde ki var olanlar ya da var olmayanlara dedik biz yoksulluğu? Neden onu basmakalıplaşmış sözcüklere hapsettik? Yeni anlıyorum ben yoksulluğu, yeniden tanımlıyorum. Unutuyorum adına yoksulluk diye sığdırdığım öğretileri. Sınırlamıyorum sonsuz nimetlerimi. Ve tanımlıyorum gönlümün hissettiği yoksulluğu:

Yoksulluk; günün beş vaktinde seslendirilmiş ilahi nağmeye kulak tıkamanın adıdır.

Yoksulluk; gecenin orta yerinde kalkmayıp, uzun gününü iman tokluğuyla geçirememenin adıdır.

Yoksulluk; uzun soğuk kış gecelerinde kendisine kaldırım taşlarını yastık, incecik karton parçalarını da kendisine yorgan etmiş o mazlum insanların; mazlumiyetini gönüllerinde hissedememenin adıdır.

Yoksulluk; bunların ve dahalarını dillerimizde bile dillendirememenin adıdır.

Yoksulluk içimizdedir, yoksulluk bizdedir.

Mehmet Beydemir

Gitmek İstiyorum

2008-07-31T20:56:00.000+03:00

Gitmek istiyorum …
Bir daha dönmemek üzere..
Acılarıma kefen giydirip yatsının hüznünde gömerek
Gözyaşlarımı boğazın derinliklerinde bırakarak

Bırakmak istiyorum
Geçmişimi almamak üzere..
Hatalarımı bir yağmurun nurani boyutlarında yıkayarak
Gitmek istiyorum şehrinizden…

Kardeşlerim bekliyor gitmek istiyorum
Onlara ulaşıp dertleşmek
Kalbimi kalplere katmak istiyorum
Gitmek istiyorum …
Bir daha dönmemek üzere…

Ruhumda hicret emri nüksetti
Devenin üzerinde kıtalar aşarak..
Bahar mevsimine hicret etmek isterim.
Orda kalıp ölmek isterim.

Mehmet Beydemir